Pesten tot de dood erop volgt

Gisteren zag ik ‘n erg trieste rouwadvertentie online.

ImageHet raakte me diep, en dacht twintig jaren jong. Hoe eenzaam moet Tim geweest zijn, om tot deze vreselijke daad te komen. Wat ‘n klap voor die ouders, en alle mensen om hen heen. Dit zou toch niet mogen gebeuren. Hij is niet de eerste die zo’n dramatisch besluit neemt, en helaas ook niet de laatste, of toch…

Wat kunnen wij doen, als mensen, met zo’n onderwerp als dit? Uiteraard als onze kinderen naar school gaan, dan hopen we dat ze zich zullen gedragen. Daar ga je als ouder vanuit. Dat ze de normen en waarden van thuis daar ook zullen toepassen, en dat wanneer er iets gebeurt, ze zich zo veilig voelen, dat ze dat met je zullen delen. Als dat allemaal zo zou zijn, dan zou dit niet voorkomen, maar helaas is dit niet altijd ‘t geval.

Goed contact houden met school, en zicht op hoe jouw kind het doet in de klas, en in het groeps gebeuren. Ik heb dat altijd heel belangrijk gevonden, en me daar tegenaan bemoeid. Niet dat mijn zoon mij wilde kennen, wanneer ik weer op school rondliep, maar dat mag de pret niet drukken.

Pesten is ‘n heel eenzaam proces, wie is er wel tegen gewapend? Het is ook heel simpel, onder ‘t mom van ‘n geintje, is ‘t al snel gezegd. Kinderen die onzeker zijn, en welk kind is dat uiteindelijk niet, zijn gevoelig, en dan komt zo’n grapje hard binnen. Dit kan van kwaad tot erger gaan. Hoe je dat oplost is jouw probleem, want dit is niet iets om te delen met iemand, dus wordt het jouw geheim.

Ik zeg dit omdat ik zelf ook gepest ben op school. Ik ben op de lagere school ‘n klas teruggezet, dus was altijd 1 jaar ouder dan de rest, en de langste ook gelijk. Dat zijn dan al 2 redenen om te pesten. Ook ik was ‘n onzeker meisje, dat op zoek was naar bevestiging. Op de Hugo de groot ( Nu Segbroekcollege ) werd dat alleen maar erger, want ik had niets met mijn jonge klasgenoten, en trok liever op met kinderen uit de hogere klassen, wat impliceerde dat ik me verheven voelde boven hen. Er schoot me net nog te binnen dat ik viool speelde, dit bleef beperkt tot de eerste klas van de Mavo, want viool spelen, da’s toch wel zo fout, ik herinner mij dat mijn leraar muziek trots op mij was, en mij met Emmy Verhey heeft laten spelen in de klas, ik was zo zenuwachtig, en uiteraard verliep dat niet vlekkeloos, maar ook dat heb ik mede snel gelaten voor wat ‘t was.

Ook deed ik nooit mee met leraartje pesten, och dat was zo vreselijk. Leraren zaten bij ons op ‘n verhoging, en dan zette de etterbakken de tafel van de leraar op scherp, zodat wanneer hij maar even zou leunen deze dan om donderde, bij de invaller voor Wiskunde, arme jongen. En bij Handel, die man die sprak met consumptie, daar staken ze ‘n paraplu op in de klas als hij iets kwam uitleggen, och die man kon totaal geen orde houden, en kinderen zijn zo hard. Als je als leraar in de eerste les niet gelijk de toon had gezet, dan was je ‘t hele jaar de lul.

In het tweede jaar werd het nog ‘n graadje erger. Toen kreeg ik ‘n andere lerares Engels, dan in de eeste klas, en deze Engelse mevrouw (dame zal ik haar niet noemen) had ‘n hekel aan mij, tegelijkertijd was zij ook mijn Mentrix. Iedere les zette ze mij te kakken. Ik had totaal geen problemen met Engels, maar als ze mij iets vroeg, had ik steevast een black-out. Ook had ik mijn haren bruin geverfd, gewoon ‘n grote pluk haar gepakt en bruin geverfd, het was tijd om me af te zetten. Dat was ‘n goede aanleiding voor haar om dat te bediscussiëren in de klas. Kijk zei ze,’ als je je haar blondeert, of coupe du Soleil doet dat was gewoon, maar verfde je je haren bruin? Dan vroeg je gewoon om aandacht’ Oh ik heb deze dame dood gewenst. Zij heeft mij het leven zo zuur gemaakt, en de klas lachte hartelijk mee, om haar domme bullshit. Vaak kwam ik huilend thuis, eenzaam lijdend onder hetgeen mij allemaal gebeurde. Ik heb mijn moeder zo vaak gevraagd, of ik ajb naar ‘n andere school mocht. Zij zei ‘als je in de 3e mavo blijft zitten, dan mag je naar ‘n andere school’ Nou ik wist hoe ik er voor stond, dus daar was licht aan de horizon, maar ‘t lot bepaalde anders. Ik had met alle andere leraren een fijn contact, en dus hebben zij ze mij met z’n allen gematst door mij met 5 onvoldoendes over laten gaan naar mijn examen jaar. Dus mocht ik niet van school wisselen. (Mijn mentrix overleed in mijn examenjaar, hoe gemeen ook, vond ik dat gerechtigheid.)

Niet veel later ben ik weggelopen van huis, en nooit meer terug gegaan naar school. Ik was er klaar mee. Ik heb mezelf gelukkig overeind kunnen houden. En heb later hard aan mezelf gewerkt, om te begrijpen waarom zulke dingen gebeuren in het leven. En een gelukkiger mens te worden, dan dat ik tot dusver geweest was.

Vandaag staat er online, dat de ouders van Tim aangifte hebben gedaan, aangezien er iets in de krant is gezet vanuit de naam van Tim, hoogstwaarschijnlijk door ‘n pester… Zelfs de doden respecteren ze niet, wat is dat voor soort zieke mensen, die daar hun plezier uit halen. In en in triest.

Ik wens de familie ontzettend veel kracht & liefde & licht toe,om dit vreselijke verdriet te kunnen dragen.

Tot zover

Marjon

( I just realised I just wrote all this in Dutch… well, the next time again in English)

Love is an act of endless forgiveness, a tender look which becomes a habit.  ~Peter Ustinov

Image

Image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s