Verhaal van ‘n antiheld.

Ik ben best ‘n held, zoals vandaag.

Vanmorgen, vrijdag 28 juni, ben ik toch in de tram gestapt, ondanks mijn waarschijnlijke slijmbeursontsteking in mijn voet. Ingezwachteld liep ik naar de tram, en daarna door de stad om de groep dierenliefhebbers te ontmoeten, om er met mijn camera verslag te doen van de demonstratie. Ik heb zitten dubben of ik wel zou gaan, ‘t regende, dus fietsen zat er niet in, en ik zou vanavond nog ‘n trip door de duinen moeten maken, de weerman voorspelde niet veel goeds, noch voor de heenweg, als wel de terugweg.

Dus ja, waarom zit ik dan ‘ s ochtends toch in de tram, op weg naar hartje centrum, alwaar ik naar ‘t Binnenhof wandel, om te zien waar de dierenliefhebbers zich ophouden. Dan zie ik ‘n handjevol mensen staan bij het monument van vrijheid van meningsuiting. Volle tassen met borden tegen dolfijnen in gevangenschap. Het druppelt zachtjes, en de politie loopt langzaam voorbij. Dan keren ze om, en lopen ze op ons af, om ons te vertellen, dat ‘t handiger is om op ‘t Plein te gaan demonstreren.

Zo gezegd zo gedaan, gelukkig is er een dierenliefhebber op de fiets, die andere plekken rondom ‘t Binnenhof aandoet, om dat kijken , of verdwaalde demonstranten wellicht daar staan, i.p.v. bij ons.

3 IMG_0589

Hoe hij ook fietst, hij ontmoet niemand. Het is eigenlijk ‘n veel te kleine opkomst, en al gauw voel ik mijn voet, maar wandel mee naar ‘t plein, waar wij onze actie voortzetten. Even later kwam Janet Mulder erbij, en zij is van de duidelijkheid en spreken vanuit haar hart, dus nam zij al gauw ‘t stokje over van Matthew, en vertelde de Hagenezen, en de Grieken, en alle andere toeristen wat zij vindt van dolfijnen in gevangenschap, en waarom wij, dierenliefhebbers, vinden dat dat afgelopen moet zijn.

Er zat ‘n grote groep kinderen midden op ‘t plein onder het beeld van Willem van Oranje, en Janet nodigde ze uit om te komen praten over de dolfijnen, maar zoals kinderen zijn, bleven ze lekker zitten waar ze zaten. Het was leuk te zien, hoe Janet erop afging om ze te vragen of ze van dolfijnen hielden, en ze zo aansprak, en uitlegde waarom wij er stonden, met spandoeken, en pamfletten.

22 IMG_0627

Janet is 1 van de vele kanjers, in dit hele gebeuren, waar ik grote bewondering voor heb. Natuurlijk zijn er veel meer 🙂 Al degene die zich in blijven zetten voor het welzijn van hen die geen mond hebben.

Toen was ‘t tijd voor de groep om de bus op te zoeken, die hun naar Brussel zou vervoeren.

34 IMG_0646

Ik ging ‘n bakkie doen bij de Wiener Konditorei. Even mijn voet laten rusten. Die voelde ik zeer zeker, en vroeg me af hoe dat vanavond moest? Nu maar eerst naar de tramtunnel, en dan naar huis en rusten, heel veel rusten tot dat ‘t tijd was op de fiets te stappen.

Thuisgekomen, had zoonlief de lunch al klaar, dus dat was fijn, zitten en voet omhoog, even rustig aan. Foto’s online bewerkt, en de beste online gezet. Gegeten, en toen met zoonlief gesproken, die nog even schapjes ging doen. Hij kwam terug met zijn vriendinnetje, voor wie hij pannenkoeken ging bakken 🙂 Zo hebben we met z’n drieën zitten praten aan tafel, wat erg gezellig was. Zo vloog de tijd. En toen was ‘t tijd voor mij om op de fiets te springen.

1 IMG_0656

Regenjas aan, camera in de tas, want ik zou foto’s maken vanavond. Van Theatergroep Draad. Zij doen aan theatersport. En Ik was er vorige keer bij, en zou foto’s maken, toen was Mijn batterij leeg, dus baalde als 10 stekkers. Dus nu was Ik goed voorbereid om er klaar voor te zijn. Met 4 vriendinnen heerlijk gegeten. Garnalen in Currysaus, die voor 1 van de dames te heet was, maar ik vond ‘m heerlijk.

7 IMG_0675

Daarna gingen we kijken naar de toneelgroep, en reserveerde de eerste rij, om goede foto’s te kunnen maken van de groep.

13 IMG_0689

Nog even snel plassen, en toen, klaar was ik ervoor. Caroline naast mij, de gasten waren ‘n beetje tam, en kwamen niet al te snel op gang. Maar toch leidde Tjitske de avond geweldig, en zo kwamen er toch verhalen los, waar hartelijk om gelachen werd. Ik schoot bijna 300 foto’s en had ‘n heerlijke avond. We moesten stoppen omdat ‘t lekte door ‘t zeil/plafond, zelfs op ‘n mengpaneel, wat toch ‘n beetje link werd.

55  IMG_0783

 

49 IMG_0770

 

76 IMG_0819

Maar genoten hadden we, en begonnen aan ‘t heerlijke toetje, verse aardbeien, met slagroom, en ‘n stukje heerlijke taart. We namen allemaal nog ‘n koffie, en genoten van de verhalen die toen loskwamen. Toen rekenden we af , terwijl de regen maar neerdaalde. Dat was balen, want niet alleen was ‘t winderig & regen, nu moest Ik alleen door dat stuk duin fietsen, met moeie & pijnlijke voet. Ik sjouwde met mijn camera goed ingepakt , en mijn capuchon vasthoudend in mijn andere hand door ‘t natgeregende zand, en zuchtte me ‘n ongeluk. Het was zo heftig, dat ik de garnalen voelde zwemmen in de curry, het was ‘n aardige tippel, en bovenaan de trap moest ik gewoon even op adem komen. Met fiets sleutel in mijn hand ontdeed ik mijn fiets van ‘t slot, gelukkig stond hij er nog, wat dan, als ‘ie er niet was geweest? … Nu nog deze erbarmelijke tocht door ‘t pikdonkere duingebied. Nou ben Ik wel ‘n held, maar ben toch twee keer zoveel meer held, als dat er iemand bij is,… dat was nu NIET ‘t geval, en ik moest echt naar huis, en ging voor de kortste weg.

Ik moest eerst ‘n heuvel oplopen, die ik echt niet op kon fietsen, en daar was ‘t toch nog beetje licht tenminste, en stapte op mijn fiets, en begon aan mijn barre reis, en ik zat nog nauwelijks op mijn fiets, blij dat ik 1 fel lampje op mijn jas had, anders was ‘t nog enger geweest, dan dat ‘t nu al was, en toen zag ik hoe ‘n vos voor mijn fiets langs schoot, en als ‘n haas maakte dat hij wegkwam, sjees dit begon al goed. Het regende dat ‘t goot, en wist dat ik nu naar ‘t ‘ overdekte’ gedeelte fietste, waar dus beduidend minder licht was, en ik zag toch echt geen hand voor ogen, en dacht sjees hoe kom ik hier in Godesnaam doorheen. Ik pakte mijn lampje, en scheen en scheen, en zag ‘n heel klein beetje weg voor me, waar ik me helemaal op focuste, en wanneer ik dacht dat ik bij die hobbels kwam, remde ik gelijk af, want ik kon nu niet vallen of iets van die ongein. Het was hopeloos donker, en keek gespannen de weg af, in hoeverre ik die zien kon. Ik hoopte zo dat ik niemand tegen zou komen onderweg, want dan…. ( welke gek zou er dan nu ook in die aardedonkere duinen rondlopen?)

Ik fietste en keek gespannen ‘t duinpad af, en hoopte dat ‘t eind weldra in zicht zou zijn. De regen kletterde neer, en ik was nu al zeiknat, op ‘t strand al, met tegenwind ploeterend door ‘t zand, en dan nu op weg naar de verharde weg. Daar kwam uiteindelijk ‘t eind van ‘t duinpad in zicht, dan moet je ontzettend slalommen voordat je op de weg bent , maar ik voelde me euforisch dat ik ‘t em toch maar ff geflikt had ! Ik fietste zo snel ik kon, naar de bewoonde wereld, naar huis, alwaar ik me ontdeed van al ‘t natte goed , en heerlijk bijkwam in de douche…

wat ‘n dag ! En nu lekker slapen 🙂

welterusten.

 Marjon

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s