Met Dank aan jullie !!!

En dan zie je ’n groep op facebook waar ook ik in thuis hoor. Chronische lotgenoten. Ik klik ‘lid worden ‘ aan, en wacht. Ik word hartelijk ontvangen, en stel me voor, ik denk zo, gelijk mijn doopzeel gelicht, met wat ik allemaal mankeer, niets is gelogen. Maar toch is ‘t ’n lijst om zo even neer te zetten, om zo even de deur mee binnen te vallen,… maar het is zoals ’t is.

Anderen met mij zetten hun eerste stappen over de drempel en bekennen, sommigen met schroom, wat ze mankeren, en al gauw wordt er gereageerd, dat ze welkom zijn, en dat niets te gek is. Hoe heerlijk is dat. Begrip, begrip voor wat je hebt, dat je ’t hebt, en daardoor de omstandigheden waarin je verkeerd. Ook al weten ze niet alles, ze weten wel iets, waar je meestal niet mee te koop loopt, want je wilt niet zielig gevonden worden. Je redt jezelf al jaren, dus kom nou niet aan met dat kan ik niet, want dan zul je juist het omgekeerde bewijzen.

Het feit dat je chronisch ziek bent, daar kleeft van alles aan vast. Ongemerkt, en opgemerkt. Je zult rekening moeten houden met je energie, je medicijnen, je kracht, verdeling van taken, enzovoort. Al die dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn, en waardoor er naar je kan worden gekeken van sjees die is lui, of een sloddervos.

Ik weet nog goed in mijn vorige huis, lees poppenhuis, mijn zoon op gegeven ogenblik geen vriendjes meer meenam, en toen ik vroeg waarom niet zei hij ‘ omdat het hier zo’n puinhoop is ‘. Mijn moedershart brak. Ik deed al zoveel jaren m’n best, naar mijn kunnen. Dat ik ’n chaoot was/ben is algemeen bekend, maar dat je blind wordt voor je eigen zooi, da’s wel heel erg. Ik schaamde me rot. Toch heb ik toen geen hulp gevraagd, want het schaamte gevoel was immens groot. Ik ben toch ’n volwassen dame, en ik kan lopen, en dit en dat, en dan zou ik dit niet kunnen? Ik ging de hele wereld bewijzen dat ik ’t wel kon.

Toen ik ging verhuizen heb ik mezelf voorgenomen, dat het nooit meer zo zou worden als in mijn oude huis. Dat nooit meer. Het was heerlijk om de ruimte te hebben, om eindelijk mijn spulletjes neer te zetten, en daar intens van te kunnen genieten, en in te richten. Al was mijn lijf overbelast van ’t schuren en verven en verhuizen, allemaal klussen die ik niet zou moeten doen, maar ik kon toch niet toekijken? Het heeft zeker een half jaar geduurd voordat ik weer ’n beetje de oude was, maar wel met ’n boel pijnstillers.

Nog had ik geen hulp ingeroepen, totdat het me toch boven het hoofd ging groeien, en met een grote diepe zucht mijn schaamtegevoel opzij heb gezet, en heb gebeld. Er kwam een vrouw aan huis die ’n waslijst van vragen met mij doornam. Zij was heel aardig, en niet veel later startte de huishoudelijke hulp. Natuurlijk had ik daar recht op. Ik was toch immers ziek?

Ik was heel erg blij, met al die vervelende klussen, die mij altijd zoveel pijn opleveren, dat ze nu werden gedaan. Wat ’n luxe ! Dan hield ik die energie over voor dingen, waar ik zelf meer energie van kreeg.

Door omstandigheden heb ik het een jaar geleden opgezegd, tot vandaag. Er was een vraag in de facebookgroep : Hulp vragen is zeer lastig voor mensen ook voor mij. Hebben jullie er moeite mee om hulp te vragen?  Toen reageerde ik dus over het schoonmaken, dat ik een schoonmaakster zocht, en bedacht me, waarom doe ik mezelf nou weer te kort?

Gister was ’n lieve vriendin van mij op visite die in ’n soortgelijke situatie zit, en we hebben afgesproken samen te bellen voor hulp. Zo gezegd zo gedaan, we zitten allebei weer in de molen, want we verdienen het zo !

Het is ’n cadeautje voor onszelf.

En ik ben trots op ons dat we dat klusje maar weer ‘ns geklaard hebben, al zijn we nog zo Tuff !

 

Lieve groeten, Marjon.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s