Dan is er die vraag,. Then there is a question

En dan is er ’n oproep op Facebook, een vraag, of je je profiel foto wilt veranderen in eentje van jouw vader. Omdat ’t zondag, vandaag dus, vaderdag is. En gelijk popt de foto in mijn hoofd, die daar zou moeten staan, die ik jaren geleden ingescand heb, en zet deze er gelijk op .

Hoera Marjon 1 jaar

Het is ’n aandoenlijke foto van ons. Ik word een jaar, en dat vieren wij. Dat is te zien op de foto. ’n Onschuldig meisje dat net aan haar reis begint in dit leven. Dan kijk ik naar mijn vader, en zie ’n vrolijke vader, op dat moment. Toch knaagt ‘t. Waarom reageer ik gelijk, door m’n foto aan te passen, want waar was hij al die jaren? Toen ik drie was, is hij uit ons gezin vertrokken. Gescheiden ouders. Dat betekende heel veel verdriet. ’n Groot gemis, hij was er niet, hij was er nooit, hij was altijd aan ’t werk of onderweg. Hij verhuisde naar Amsterdam, en ik weet dat hij altijd kwam voor mijn verjaardag. Dan gingen we naar ‘Dromenland’ De speelgoedwinkel in de Fahrenheitstraat, waar je als klein meisje, uren kon turen, van buiten naar binnen, omdat je eigenlijk wel alles wilde hebben, wat ze daar binnen hadden, maar toch wist je dat dat nooit zou gebeuren. Maar dan mocht ik, een ding uitzoeken, nou kies dan maar ‘ns wat uit. Ook nam hij uit bijna ieder land ’n poppetje met klederdracht voor mij mee, die ik koesterde. Dan gingen we ’s avonds naar de Pizzeria, en aten we Italiaans, en dan ging hij weer.

Dat was standaard, eigenlijk. Dat was mijn vader, en meer niet. Later ging ik wel bij hem logeren, maar meestal moest hij dan ook nog werken, en zat ik alleen, of met z’n toenmalige partner. Zo heb ik geleerd alleen te spelen, als ik daar alleen thuis was, aan het wachten op. Stel dat er wat zou gebeuren? Er was helemaal geen backup plan niets. Bedenk ik me nu. Maar goed, dat is altijd goed gegaan, zullen we maar zeggen. Maar ’n echte vader? Nee, dat is hij nooit geweest, en zal hij ook niet worden ook. Even, heel even had ik 21 jaar geleden de hoop, toen mijn zoon geboren werd. Ik dacht wees dan alsjeblieft ’n opa voor mijn zoon. Maar die ballon prikte hij al snel door, en zei dat ik daar niet op hoefde te rekenen.

Ik weet niet beter, dan dat ’t zo is als ’t is. Maar ik weet wel, dat hij ’t predicaat ‘ Vader ‘ niet verdient. Een kind op de wereld zetten, is geen kunst, er voor zijn, door dik & dun, dat getuigd van ’t hebben van ballen. Ook al is ’t leven nog zo moeilijk af en toe. ’t Kind heeft nergens om gevraagd. Jullie wilden een kind, op dat moment, in dat tijdsbestek, wees er dan. Nou ben ik ’n enorme bofkont, want met mijn moeder is ‘t ’t zelfde laken & pak. Dus eigenlijk ben ik mijn hele leven al wees. Zo voelt het. Mijn hele leven lang. Een diepe vorm van alleen zijn, wat mij al vroeg volwassen schopte. Ik moest wel. Het is gelukt daar niet van, het heeft zeker vele voeten in de aarde nodig gehad, en hard geknokt, en ik ben blij, uiteindelijk met wie ik ben, en trots op waar ik ben in mijn leven, en ik behoef helemaal geen medelijden, daarom schrijf ik dit stuk ook helemaal niet.

Al ik vraag, is begrip, dat zelfs sterke mensen, ook hun geschiedenis hebben, en daar niet altijd even goed mee uit de voeten kunnen, want dat hang je toch niet aan de grote klok? Vooral op ’n dag als vandaag, Vaderdag, mag jij jezelf gelukkig prijzen wanneer je een goede band hebt, met je vader en je moeder. Al is dit niet vanzelfsprekend voor iedereen.

 

Marjon

Your children need your presence more than your presents. ~Jesse Jackson

Simply having children does not make mothers nor fathers. ~Marjon van der Vegt

my language of love is

 

And then there is a question,…

And then there’s a request on Facebook, a question, if you want to change your profile picture in one of your father. Because it’s Sunday fathersday. And as the picture pops into my head, which should be on there, and the one I’ve scanned many moons ago, and put it right on there.

Hoera Marjon 1 jaar

It’s a sweet picture of us. I am one year old, and we celebrate. This shows in the photo. an innocent girl who’s journey begins in this life. Then I look at my father, and see one happy father at that time. But why does it feel off?  Why do I react right away, by changing my picture, because where was he all those years? When I was three, he has left our family. Divorced parents. That meant a lot of grief. A great loss, he was not there, he was never there, he was always at work or on the road. He moved to Amsterdam, and I know he always came for my birthday. Then we went to ‘Dreamland’ The Toystore in Fahrenheitstraat where being a little girl, you could stand there for hours could peer from outside in, because you actually wanted to have everything, what they had inside, but you knew it would never happen. But then I could pick one thing, well that’s a tough choice. He also brought me, from nearly every country  a puppet in costume for me, which I cherished. Then we went in the evening to the Pizzeria, and we ate Italian food, and then he went back home.

That was standard, actually. That was my father, and nothing more. Later I did go to spend a weekend with him, but mostly he was also working, and I was alone, or with his formal partner. So I learned to play alone, if I was alone at home waiting for. Suppose if something would happen? There was no backup plan anything. I realize that now. Anyway, that’s always went well, I shall say. But a real father? No, he has never been such, and never will be. One moment, a moment I had the hope, when my son was born 21 years ago. I thought then please be one grandpa for my son. But that dream had gone quickly when he told me to not count on such.

That was My dad. I do know that he doesnt deserve the title “Father” . To put a child into the world, is not difficult, tob e there for them, through thick and thin, testified to have balls. Even though life is difficult sometimes. The child has not asked to be born. You wanted a child at that time, in that time frame. Well I’m a very lucky because my mother is the same cloth and suit. So basically I’ve been an orphan my whole life. That’s how it feels. My whole life long. A deep form of being alone, who had to mature at a very young age. I had to. It worked out alright,, I’ve fought very hard for it, and I’m glad, in the end with who I am, and proud of where I am in my ife, and I need no sympathy at all, therefore I didn’t wrote this piece.

All I ask is understanding that even strong men also have their history, and not always as strong as you think they are. Because you do not shout your shit from the rooftops, right? Especially on one day like today, Father’s Day, you should consider yourself lucky if you have a good bonding with your dad and your mom. This is not a for to everyone.

 

Marjon

 

Your children need your presence more than your presents. ~Jesse Jackson

Simply having children does not make mothers nor fathers. ~Marjon van der Vegt

to love a person is to

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s