Racisme is Hot Afgelopen donderdag in Koninklijke Schouwburg Den Haag

Racisme is hot

Op 1 januari 2017 fuseren Theater aan ’t Spui & De Koninklijke Schouwburg & Het Nationale Toneel tot het Nationale Theater Een van de doelstellingen is het maatschappelijke debat te inspireren met theatrale middelen. Het eerste voorproefje is op donderdagavond 17 november in de Koninklijke Schouwburg. Dan lanceren zij de eerste editie van een nieuw format waarin actuele thema’s aan bod komen. Racisme staat centraal in het theatrale programma 

Racisme is HOT. Een niet-politieke avond met onder meer werk van regisseur Eric de Vroedt en acteurs van het Nationale Toneel, schrijver Abdelkader Benali, dansgezelschap Conny Janssen Danst, Sylvana Simons, het Surinaamse cabaretduo Deng Boy, hoogleraar sociale psychologie Alain van Hiel (schrijver van het boek Iedereen racist) en rapper Gikkels. Op deze avond wordt met dans, cabaret, muziek, toneel en wetenschap een verrassende kijk op racisme gegeven. Omlijsting door de gelegenheidsband van het ensemble van het Nationale Toneel onder leiding van Florentijn Boddendijk en Remco de Jong.

19a
De avond werd geopend, door ’n djembé speler een rapper & ’n zangeres. Daarna kwam Eric de Vroedt op, en hij vertelde over de totstandkoming van de naam van de avond. Mede dankzij een collega met vele dienstjaren, kwamen ze op de naam ‘ Racisme is Hot’. (Met verwijzing naar het voormalig HOT , Haags Ontmoetingscentrum voor Theaterkunsten ) Hij vertelde dat er meer van dit soort avonden in de toekomst zouden volgen.

Eric de Vroedt

 

Daarna verscheen Sylvana Simons ten tonele. Zij sprak over hoe het is om ’n zwarte vrouw/meisje te zijn. Ze zei dat ze dit niet kon zeggen, en vertelde te zijn opgegroeid in Hoorn, en daar met twee andere donkere meisjes in de klas zat, en daardoor alom bekend was in Hoorn. Ook vertelde ze hoe er vroeger keer op keer aan haar gevraagd werd: ‘ Geeft het af ‘(huidskleur) ‘ Zijn die krullen echt ‘ ‘ Mag ik even voelen ‘ ‘Wat spreek jij goed Nederlands ‘ dat betekent dus zwart zijn. De vooroordelen of generalisaties zoals:  ‘Dus je kunt lekker dansen’ “ Dus jouw moeder staat altijd in de keuken ‘ ‘Dus je gaat ieder jaar naar Suriname op vakantie ‘ klonk ook het publiek bekend in de oren.

Ik vroeg me af, hoe is het voor mij om ‘wit’ te zijn. Hoe zou ik dit zou uitleggen. Dan zou ik me moeten gaan vergelijken met anderen. Ik weet niet beter, dan te zijn hoe ik ben, en da’s toevallig ‘wit’. Terug naar Sylvana, ik weet niet of zij dubbel zo hard moeten knokken voor iedere stap, als de ‘witte Nederlander’. Als ik in het journaal hoor, dat sollicitatiebrieven van mensen met ’n buitenlandse naam eruit worden gepikt en niet worden uitgenodigd, dan denk ik “ ja, dit is discriminatie’. Dit zal veel meer gebeuren, op velerlei fronten, leeftijd, geslacht. Zonder dat dit ooit aan ’t licht zal komen. Al komt er steeds meer hierover naar buiten. In mijn opleiding had ik ’n Marokkaanse jongen die riep iedere les ‘ ik word gediscrimineerd’. Zo kan ’t ook.

Race

Toen verscheen er ’n danseres die ’n preview gaf op het stuk Race, dat gespeeld zal gaan worden in de Koninklijke Schouwburg.

De Hoogleraar Alain van Hiel schreef het boek ‘ Iedereen Racist ‘ . De titel alleen al zet je aan het denken, en denkt ‘maar ik niet’. Het is aanwezig in onze brein, en dus kan iedereen dit ontwikkelen, vooral als dit gevoed wordt, door ouders, school, omgeving, vriendjes. Ik weet nog goed dat mijn zoon werd overvallen, toen hij 12 jaar jong was, en beroofd werd van zijn telefoon, toen hij van judo naar huis fietste, door drie Marokkanen. Sindsdien waren voor hem alle Marokkanen slecht. In iedere bevolkingsgroep zitten rotte appels, en met generaliseren is niemand nog iets opgeschoten.

Ik herkende in het verhaal van Meneer van Hiel, het feit dat ze in Afrika een onderzoek hadden gedaan naar ’n strand, om te zien hoe bevolkingsgroepen daar zich nauwelijks mengen met de ‘witte’ medemens en andersom. Dit soort onderzoeken zijn ook online terug te vinden in Amerika.

Dit deed mij denken, aan de groepen mensen die ik in mijn tijd begeleidde , toen ik bij Vluchtelingenwerk werkte. Ook zij bleven bij elkaar, er was o.a. een Iraakse, Iraanse groep, waar zij elkaar konden ontmoeten. Zo hielden zij contact met elkaar, het thuisfront, en hielden zij hun cultuur in stand, ook al wonen zij in Nederland. Dit is in Afrika niets anders. Over het algemeen mengen culturen zich niet zo gemakkelijk, of laten ze zich niet zo snel mengen. Dit werkt helaas verwijdering in de hand, en dus ook vooroordelen. Want onbekend maakt onbemind.

De politiek doet hier gretig aan mee. Door sommige politieke partijen worden hele bevolkingsgroepen wegzetten. Helaas hebben zij niets van begrepen van het feit dat dit niet de manier is om ’n vredeliefde samenleving te creëren.

Van Hiel stelt ‘ iedereen is racist’ dit kun je testen online. Ik heb net ’n test gedaan, want er zijn vele te maken online, en het staat nog niet vast dat ik ’n racist ben.

Daarna was er een toneelstukje van twee toneelspelers van het Nationaal toneel, beiden in ’n jurk, die twee kinderen voorstelden de een wit kind, en ’t andere een zwart kind. Het was het humoristisch, toch wilden ze het verschil laten zien, tussen zwart en wit.

PVVVA

 

Toen kwam er ’n meneer van ’n nieuwe Partij, de PVVA, Partij voor de Vrijheid en Allochtonen, en Meneer Wildernis was de voorzitter, hij kwam toevallig ook uit ‘t zonnige zuiden, met accent. Eén van hun voorstellen was om meer vrije dagen in te voeren, en vroeg aan ’t publiek welke vrijdagen ze nog meer konden bedenken. Ook ik stak mijn vinger op en zei dat er ’n knuffeldag moest komen, want er moest meer geknuffeld worden in de wereld. Hierop kreeg ik bijval uit de hele zaal. Dit viel in goede aarde. Dhr. Wildernis refereerde aan Valentijnsdag, wat ik dan weer jammer vond, want daar staat het knuffelen los van. Maar het ging om het idee.

Abdelkader Benali

Uiteindelijk verscheen Abdelkader Benali ten tonele, hij had de afgelopen twee uur op het balkon, in de zaal,  alles gadegeslagen, en dit gegoten in ’n vurig betoog, wat de avond samenvatte. De slotsom was, dat we meer met elkaar zouden kunnen mengen om dichter tot elkaar te komen.
Toen zat de avond erop, en konden we met ’n drankje nog even napraten in de bar. Het was ’n mooie avond, waarvan er nog meer gaan volgen, aldus Eric de Vroedt.

Het orkest

Marjon van der Vegt

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s