Onzichtbare pijn

Onzichtbare pijn

[Ik heb al jaren fibromialgia, en heb ‘t nooit mijn leven laten beïnvloeden, omdat ik niet geleefd wil worden door ‘n ziekte die ik opgeplakt heb gekregen.]fybro

Ik heb verschillende hobby’s zoals o.a. schrijven, toneel & fotografie. Dat alle drie al vele jaren doe.Ik geniet van alle drie op verschillende manieren van deze hobby’s. Maar nu, sinds ik verhuisd ben, en mijn basis van rust eindelijk heb gecreeerd en waar ik intens geniet van mijn nieuwe huis. Merk ik dat mijn lijf steeds meer protesteert. Voor de verhuizing al, met schuren, behang afhalen, verfen, dat waren allerlei klussen die moesten gebeuren, maar waardoor ik ver over mijn grenzen mee ben gegaan. Ik zat toen al onder de medicijnen, om ‘t door te komen, in de hoop dat ‘t klaar zou zijn wanneer ik er in zou trekken, en dan alles in orde zou hebben. Na ‘n lange tijd werd de pijn wel minder, maar de ‘ oude ‘ ben ik nooit meer geworden. Sinds die tijd zit ik aan dagelijkse pijnmedicatie.

Onzichtbaar, maar dagelijkse strijd, met balanceren, wat kan ik wel wat kan ik niet. Men ziet mij en denkt, die vrouw, in de bloei van haar leven, zij kan bergen verzetten, als ze maar wil. Dat is het moeilijkste wat er is, om ‘n onzichtbare aandoening te hebben, waardoor je je verslagen voelt, omdat je niet meer kunt, ook al kan men dat niet zien aan de buitenkant. Ik heb geen gebroken been waardoor iedereen letterlijk ziet wat er speelt. Nee, dus dat is niet altijd even gemakkelijk.

De laatste tijd heb ik nieuwe pijnmedicatie omdat de oude niet meer voldeed. Dus weer ‘n stapje opgeschoten op de ladder van,… Nu merk ik dat sinds ik bezig ben met het toneelstuk Club37, dat het me veel energie kost. We hadden afgelopen weekend toneelweekend, en ja ik had daarna ook nog ‘n dichtersmiddag, maar om de maandagochtend wakker te worden met twee krampende kuiten, en de pijn niet van de lucht is, en je eigenlijk alleen nog maar ergens warm wilt zijn, tot de pijn minder is, en ik toch ‘ns eindelijk echt uit kan rusten, is de vraag opgeworpen. Waarom doe je ‘t nog, als ‘t zoveel van je vergt ? Dat is ‘n hele goede & moeilijke vraag. Waarom zal ik nog toneelspelen, als het mij zoveel energie kost ? Ik kijk op tegen de uitvoeringen, ik heb mijn agenda, daarvoor tijdens en na al helemaal leeg geplant, omdat ik dan echt niets er naast kan doen/hebben, maar ik kan absoluut niet inschatten hoe mijn lijf hier nu op zal gaan reageren.

Ik vind toneelspelen heerlijk, het is gaaf, het is gezellig, het is uitdagend, het is iets magisch dat je met elkaar opbouwt, het vertrouwen dat er gekweekt wordt, om samen iets moois neer te zetten, en te stralen wanneer het lukt, om de mensen ‘n geweldige avond te geven. Dat is ‘n waanzinnige kick. Maar tegen welke prijs kan ik dit nog.

Ik vind het ‘n moeilijk vraagstuk, en ‘n moeilijke vraag. Ik worstel ermee, of ik mensen moet zeggen dit is voorlopig mijn laatste toneelstuk? Want ik weet, mijn lijf wordt niet meer beter,… En me zal richten op mijn schrijven en fotografie, waar ik ook heel veel plezier, uit haal.

Wat is wijsheid.

Club37

Voor alsnog het laatste toneelstuk

(voor nu)

Liefs, Marjon

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s