‘Je laat ‘t mij wel weten he, wat je ervan vindt?’

Dat was de vraag van Jacco toen ik zei dat ik zijn boek ‘ Zwart schaap binnen de blauwe familie ‘ had besteld. Jacco ken ik van twitter, en ik weet niet hoe lang wij elkaar al volgen, maar dat maakt ook helemaal niet uit. Jacco twittert geregeld over zijn strijd die hij voert met PTSS, die hij tijdens zijn werk als politieman heeft opgelopen, en hoe slecht de politie hem heeft behandeld gedurende zijn periode dat hij ziek werd, tot aan zijn ontslag toe.

Ik heb het boek in 1 uur uitgelezen. Wat een goede schrijver is Jacco, mijn complimenten. Het onderwerp PTSS, waar ik uiteraard wel over gehoord had, maar nooit iemand in mijn nabijheid, die deze nare ziekte heeft gekregen, heeft nu armen en voeten gekregen. Jacco beschrijft heel duidelijk, hoe het leven aan de binnenkant eruit ziet, en hoe hij zich in het begin totaal heeft teruggetrokken, van alles en iedereen, omdat hij volledig de controle over zijn eigen gedachten was kwijtgeraakt. Hoe eenzaam hem dit maakte, was ‘t niet voor zijn vrouw Sandra, die Jacco bijstond, in alle stappen die gezet moesten worden, waardoor hij nu zijn leven zo op de rit heeft, zodat hij dit boek heeft kunnen schrijven.

Hoe de hulpverlening, ook niet altijd even adequaat omgaat met de diagnose PTSS. Ook vraag ik me ten zeerste af waarom er niet allang een protocol is binnen o.a. het politie apparaat, om dit soort ziekten te voorkomen. Agenten worden sinds jaar en dag blootgesteld aan allerlei traumatische gebeurtenissen, waar zij maar ‘mee moeten leren omgaan’.

Het is inmiddels 2019, en de ziekte PTSS is toch niet iets van gisteren.

Indrukwekkend, heel indrukwekkend, het boek, de weg naar hoe te dealen met PTSS, de weg opzoek naar hulp, de weg naar de uitkerende instanties, alle vragenlijsten. Het mooie verlossende telefoontje over de aanvraag van de hulphond die gehonoreerd werd.

Ik heb respect, diep respect, voor Jacco, die deze reis heeft weten te vertalen in een duidelijk, open en eerlijk boek, dat zoveel inzicht verschaft, in de wereld van PTSS waar men allemaal tegenaan kan lopen.

Wat een bofkont ben jij Jacco, met ‘n topper van ‘n vrouw Sandra, die er voor je was en is, en samen met jouw kinderen als een huis achter jou zijn blijven staan ! Echte toppers zijn zij.

Het mooiste zou zijn wanneer de leiding van Jacco dit boek leest, en hieruit de lessen trekt, die ze, naar Jacco toe, te kort zijn geschoten. Om zo bij andere collega’s , die ook PTSS oplopen, als Politie Nederland, op ‘n veel betere manier hiermee om weten te gaan.

Ik wens jou alle goeds toe Jacco, en dank je voor jouw openheid, om mij als lezer een inkijkje te geven in de wereld die PTSS heet.

Lieve groeten,

Marjon

 

 

 

Klik op het boek rechts om zo een exemplaar te kunnen bestellen !

Hoe gaat het eigenlijk met jou ?

Hoe zij geleden zal hebben, zullen wij nooit weten. dat zij zelfmoord als de enige uitweg zag…vertelt hoe eenzaam zij was, en er geen heil meer in zag…in dat wat leven heet.
triest, in en in triest…
Mijn gevoel is, dat zij door de media kapot is gemaakt, door die vreselijke powned oetlul die haar helemaal te kakken zette, omdat dat ‘leuk was’ voor de kijkcijfers. Walgelijk vond ik het. En nog steeds. Sites als Geen Stijl, die daarvan bestaan, om iedereen & alles af kunnen zeiken, gewoon omdat ‘t kan.
Respectloos.
Wat is er leuk, om iemand proberen kapot te maken, die zijn of haar werk uitvoert? je hoeft het niet met die persoon eens te zijn, maar laat die persoon in zijn/haar waarde.
Wij hebben speciale programma’s over pesten op school, dat we dat vooral NIET moeten doen, dat kinderen er aan kapot gaan, maar als je volwassen bent, ben je ineens vogelvrij? Moet je dat kunnen hebben? Je kunt toch wel tegen een stootje?
Wat gebeurt er allemaal in de wereld? Tegenover elkaar? Waarom is er zoveel boosheid, zijn de lontjes zo kort, is er zo weinig begrip, evenals interesse , Echte interesse in de ander, en niet omdat dat jou nou eenmaal uitkomt, maar omdat ieder mens iemand nodig heeft die naar hen omkijkt, en bij je langs gaat, voor een kop thee, en een verhaal.
Maar het gaat vandaag de dag allemaal gewoon door, Online, op school,. op ‘t werk, in de media ! Nog altijd hebben wij er NIETS van geleerd.
Wij moeten ons schamen, diep diep schamen.
Zelfmoord
Het is ook moeilijk voor de achterblijvers…❤️
Heb je het moeilijk, zit je er doorheen ? Bel 0900-0113
#Doen #Jebentnietalleen 💕
Marjon

Wat zeur ik dan,…

Wat ‘n grap. Ik had afgesproken met mijn vriendin, vandaag zouden we beslagen ten ijs komen, en de sleutels gaan halen, en gelijk  beginnen, met alle klusspullen over te brengen. Zo gezegd, zo gedaan, dan zouden we ‘t huis inwijden, en ‘n klein feestje vieren.

Alles voorbereid, vanmorgen hard gewerkt, met inpakken, alles bedenken, wat moet absoluut mee, wat nog niet, wat is allemaal nodig, heb ik alles in huis, heb ik overal aan gedacht. Zo gezegd zo gedaan, de klok tikte, mijn lieve vriendin kwam, wij laadden alles in, en gaan met die banaan, er was nog niemand, dus wij laadden alles uit, maar niks niemand, toen kwamen er twee werklui, oh komen jullie voor deze woning vroeg ik? Ja dat kwamen zij, dat is mijn woning… huh ?  Ik bellen m.d. woningbouw, en na even in den wacht hebben gehangen, en ‘t melodietje uit m’n hoofd te hebben geleerd, kreeg ik te horen, dat vandaag niet de overdracht was.. Niet? Nee, niet vandaag… donderdag misschien,…. misschien….

Na een vlugge look in mijn toekomstige woning, zag ik dat er inderdaad bepaalde dingen niet gedaan waren… pfff, toen weer alle zooi terug in de auto, en terug naar af. Een schijnbeweging, en ‘n nodeloos vermoeiende dag.

Dan kom je thuis, moe, verslagen, beetje dan, en kijk je op twitter, daar lees ik dat John is aangekomen bij het Hospice, en zijn laatste dagen in gaat… z’n laatste dagen,… uitbehandeld… opgegeven,…. Wat zeur ik dan, in vergelijking met zijn leven.

Snel zoek ik in mijn ingepakte dozen, naar een kaart, een toepasselijke kaart voor John, woorden stromen, een beeld erbij gezocht, de kaart geschreven een postzegel op de envelop geplakt…

Hoe nietig ben je, in vergelijking tot de dood, die huishoudt….

Marjon

goodbye oh no please

life is not measured

Thuisloos

Vanaf morgen ben ik ‘n huis rijker, maar voel me thuisloos.

Dit huis, waar ik met ontzettend veel liefde & plezier gewoond heb, is mijn huis niet meer. Het is kaal, het is leeg, het klinkt hol, de ziel is eruit, overal dozen, lege kasten, en overal wat. Ook moet ik nog hierin leven, en hoelang nog is de vraag. Het is een heel kort tijdbestek dat ik heb om alles op de nieuwe plek te kunnen voor elkaar te kunnen krijgen, en dit huis goed achter te laten. Het is niet niets. Het zet jouw hele zijn op z’n kop.

Ik ben de organisator van deze georganiseerde bende, en ik moet alles onthouden, en ik moet alles bedenken, en regelen, uitzoeken, kopen, en van te voren bedenken.

Het is spannend, wat zeg ik, het is rete spannend, niet precies weten waar je voor kiest, want je huurt altijd de muren met de buren ! Dus dat wordt weer ‘n uitdaging.

Ik heb online bij ‘n site ingevuld, dat ik graag verhuisd zou willen worden, ik word door allerlei bedrijven gebeld, en er staat er zo eentje voor de deur. Het is business, eg wel. Ik moet nog zoveel, en vooral alles onthouden, want als ik ‘t niet weet, dan weet niemand het !

Het lijf heeft ‘t zwaar te voor duren, dus gaan daar genoeg medicijnen in om dit door te kunnen worstelen.  Afijn tot zover mijn blog over verhuizen, of verhuisd worden.

Fijne avond allen

Marjon

 

 

Dear Robin Williams 21 juli 1951 ~11 augustus 2014

Dear Robin, five years already, that the world is without your beautiful soul, it’s a royal miss. You’ve given me, my son, and so many others, so much joy with your standup and movies, which we’ve watched over and over and over again, and they would never bore us. You we’re multi talented, incredible funny.

As I know that every clown has their shadowside, which can be very sad. As had you. A depression, we’ve that in common, and it sucks to keep your head above the surface, so it’s easier to smile, so people have no clue.

But the lonelyness is a royal bitch. You’ve tried to find your ways to deal with this, and that road hasn’t been easy.

I can’t know how you must ‘ve felt when you realised that your brain was leaving you, and that you probably would get alzheimers, and couldn’t remember your lines anymore. What kind of future would you have, when your body was giving up? And probebly you would’ve gotten parkison. No one can really understand, what you’ve been going through, but that it was hard and lonely to have made this desission to end your life, can’t have been easy, to leave your loving wife and children behind.

I hope that other people who suffer these deseases will reach out to people, and make sure they won’t have to go through this all on their own. Although that’s easier  said then done, sometimes. Robin you’re gratefully missed.

 

5 unforgetable pieces out of great movies in which he shined! 

 

Zoveel te vertellen, maar toch monddood

Ik heb al tijden niet geschreven, dat heeft ‘n reden. Dat ik me niet veilig genoeg voel om te zeggen wat ik denk of voel. Dus daarom maar even niet !

Vanavond naar Harry Jekkers, midden in de zomer, met vriendinnen, nou zeggen de vooruitzichten dat ‘t gaat regenen… Doe nie zo ongezellig, zovaak kunnen we niet buiten het leven vieren !

Ik wens iedereen ‘n heel fijn weekend toe !

Liefs

M

Noa is maar 17 jaar geworden: ‘Ik word losgelaten omdat mijn lijden ondragelijk is’

Noa is maar 17 jaar geworden: ‘Ik word losgelaten omdat mijn lijden ondragelijk is’

Hiermee word ik vanmorgen op maandag 3 juni 2019 wakker. Het maakt mij boos, en voel me machteloos.

Nog altijd zijn de woorden niet te vinden om uiting te geven aan wat seksueel misbruik met je doet. Vandaag is eens te meer bewezen dat de hulp nog altijd niet adequaat noch toereikend is anno 2019.

Ik schaam mij diep. Altijd heb ik iets willen doen met de kennis die ik heb opgedaan in de loop van mijn leven, hoe ik me staande heb weten te houden, hoe ik pas op mijn 30e erachter kwam dat ik een chronisch depressie had. Ik wist niet beter te zijn, dan wie ik ben ‘een overlever’’.

Dit jaar nog heb ik aangeklopt bij de stichting ‘ No Kidding’. Zij praten over seksueel misbruik, en geven voorlichting op scholen. Iets wat op mijn lijf geschreven is, en waar ik dolgraag mee aan de slag zou willen. Er zou ‘n training komen in Zuid Holland, en ‘t duurde en duurde, die werd afgeblazen. Ik kon naar Barneveld komen, dat geld heb ik niet, en er kwam zoveel ruis in mijn leven, dat ik ‘t op ‘n laag pitje heb moeten zetten.

Zo’n bericht als dat van Noa, maakt mij boos, furieus.

Toen ik 30 jaar geleden hulp zocht, voor het feit dat ik als 11 jarige seksueel misbruikt was, was er niets, er was helemaal niets. In de zin van adequate hulpverlening. Ik zat bij de Rutgerstichting in ‘n meidengroep, waar ze eigenlijk ook geen kaas hadden gegeten van dit onderwerp. Zij verwezen mij door naar Amsterdam. Het Dercksencentrum. Daar zaten allemaal pubers die tegen de leiding aan ‘t vechten waren.

Ik was 20, en ik was klaar om te leren, te groeien, te verwerken, maar ik ging meer die meiden helpen, dan iets anders. Ik kreeg gesprekken met mijn ouders, onafhankelijk van elkaar, want zij waren op mijn 3e al gescheiden. Beiden gesprekken liepen uit op één fiasco uit. Ook al was mijn broer bij beide gesprekken. Het was vreselijk. Mijn moeder was eigenlijk het grootste slachtoffer van dit alles, en niet ik, want ik maakte van een mug ‘n olifant. Ik zal die opmerking nooit vergeten.

Irritant om zo’n goed geheugen te hebben, want dan onthoudt je al die onzin voor de rest van je leven. Toen ik mijn vader vroeg wat hij er eigenlijk van vond, dat zijn dochter dit was overkomen zei hij ” Ik kan er niets van vinden, want het is nou eenmaal gebeurt’ Wat ‘n reactie he? Van je ’ vader’. Dat is ook ‘n predicaat die hij zeker niet verdient. Ik heb niet voor niets mijn moeders naam aangenomen, al is die relatie verziekt voor het leven.

Dus sja.

Maar terug naar Noa, 17 lentes, en dan 30 jaar later, te lezen, dat zij verloren is geraakt in het web dat hulpverlening heet. Ik heb vele vormen van hulpverlening gezien, goede, en zeker ook slechte hulpverlening. Waarin hulpverleners hun problemen aan mij gingen vertellen. Geweldig ! Waarom zou het inmiddels verbeterd zijn? Of was Noa niet te redden?

Er zijn zoveel boeken geschreven, door ervaringsdeskundigen, door psychiaters, door weet ik veel wie, en dan nog glipt Noa, van nog maar 17 lentes door de mazen van de wet.

Zij is niet de enige, onlangs overleed er nog ‘n jongen aan zelfmoord, doordat hij gepest werd. Deze dingen gebeuren iedere dag, keer op keer, misbruik, gepest worden, en deze kinderen glippen er tussendoor, door ‘n masker op te zetten, en niets te laten merken aan de buitenwereld, maar van binnen gaan ze dood van ellende.

Gisteren bij het Lagerhuis, was er een dappere dame, die vertelde over haar seksueel misbruik. Zij voerde een pleidooi, om hierin meer gesteund te worden, door de mensen om je heen. Geweldig, wat ‘n topper, om op tv zo’n betoog te voeren.

Helaas kwam deze roep voor Noa te laat. Maar er zijn nog vele Noa’s, die dagelijks moeten dealen met de gevolgen van seksueel misbruik. Laat ze niet in de kou staan. Blijf in contact met jouw eigen kinderen, en bespreek dit soort onderwerpen, juist met jouw eigen kinderen, opdat zij het zelf ook zouden kunnen signaleren, of er anders mee naar jou toe kunnen komen, waarop jij een volgende stap zou kunnen ondernemen. Te veel mensen kijken weg, en zeggen, da’s mijn probleem niet, 

De jeugd van tegenwoordig is juist onze zaak. Kijk niet weg, maar meldt jouw onderbuikgevoel, voordat het te laat is.

Spreek mij aan, als je behoefte hebt aan ‘n gesprek. Ik ben er.

Liefs,

Marjon

Studio shot of child holding a Why sign made of white paper with handwriting.