Koningsdag werd een mooi feest

Koningsdag, als alles gewoon had geweest, had ik naar het Centrum van Den Haag gefietst, en mensen gefotografeerd, hoe zij dit feest zouden hebben gevierd, en ik zou hebben genoten van mensen die zich uitdossen, of eindelijk weer met ‘n vriend of vriendin afgesproken, om een bakkie te doen. het is alweer zo’n tijd geleden.

Maar het is nog altijd het Corona tijdperk. Het is zo idioot, wanneer ik iets op tv zie, dan denk ik hey zij schudden elkaar de hand, of groepen mensen bij elkaar, dat is ineens raar & ongewoon, terwijl die hele Corona zooi ongewoon is. Niemand heeft dit ooit meegemaakt, dat de wereld in de ban was van een ziekte, die levens eist. Ja ver voor onze tijd, in de tijden van de Pest enzo, maar bij mijn weten, was ik er toch nog niet, dus heb ik dat niet meegemaakt.

Vanavond zou mijn moeder weer komen eten, nu zij depressief was geworden, wilde zij niet meer komen, maar omdat het gelukkig toch weer ‘n beetje beter met haar gaat, qua humeur, had ze gezegd, ja ik wil het wel weer proberen. De kamer flink opgestookt, want zij woont in ‘n HEUL warm huis, en ik niet, dus ik was goed voorbereid, en ‘t eten, Lasagna, was goed voorbereid, dus die kon zo de oven in. Heerlijke salade erbij, poeh die viel goed in smaak, en ik heb iets te veul gegeten geloof ik. grinz. Toen een potje gescrabbled. Met mijn zoon, zijn dinnetje en mijn moeder. Nou dan zie ik ineens hoe fanatiek mijn moeder is, en mooie woorden aanlegt. Dit is ‘n spel wat ze zelf goed kan, en ons steeds weer verrast met mooie woorden te leggen. Maar fanatiek…!!! Dat heeft mijn zoon niet van ‘n vreemde, grinz. Het was ‘n heerlijke avond, en uiteraard heb ik gewonnen ! Maar zij konden het wel aan, er waren mooie woorden gelegd, en het was echt een mooie avond om op terug te kijken.

Zij heeft met mijn zoon fotoboeken zitten bekijken, van mij, en van toen Milenko nog klein was, heerlijk die commentaren, en ik vloog tussen de keuken en hen heen en weer, om antwoord te geven, op gestelde vragen.

Hoe mooi kan het leven zijn. Ik ben blij dat mijn moeder nog op haarzelf woont. Daarom kunnen we haar blijven zien, dat zou ook niet meer zonder kunnen, want zij is onzeker over alles, en behoeft veel ondersteuning. Maar als ze nu opgenomen zou zijn, zou ze dood gaan van ellende. Zij wil dit ook niet. Maar als dat aan de orde komt,…. dan wordt dit nog wat.

Ik hoop dat jullie ondanks al het gekut van Corona toch ‘n fijne dag hebben gehad, en stuur jullie allen een hele dikke knuffel, en dank voor alle steun & support die ik oogst van jullie.

Dat doet mij altijd goed.

Liefs

M.

Depressie & Alzheimers

Het gaat niet goed met mijn moeder. Al langere tijd niet, en dat probeer ik al even duidelijk te maken aan de arts, en aan m’n broer. Maar het duurt voordat het gehoord wordt. Ze is ook veel warriger, weet niet meer dat de thuiszorg is langs geweest, en wie dat dan was, weet ze ook niet meer. Ze is verdrietig en gefrustreerd, over haar situatie. Logisch ook, dat je zo stukje bij beetje afbrokkelt, en je er niets tegen kan doen. Hoe je ook brieven vol schrijft, met alles wat je niet moet vergeten, want alles wat je vergeet, moet je opnieuw uitzoeken, en de bevestiging zoeken bij anderen, want zelf weet je het niet meer,..

Lieve mama, het is zo moeilijk om jou zo te zien worstelen, en ook zelf een balans te vinden, tussen wat ik kan, en niet meer kan, maar er zijn doe ik helemaal. Als je belt neem ik op, of bel je terug, want de eenzaamheid knaagt. Logisch ook. Vrienden bellen doet m’n moeder niet meer, want ze heeft overal een excuus voor. Ik begrijp dat helemaal, wanneer ik depressief ben, trek ik me ook terug, en wil ik niemand zien of horen, terwijl je dat juist WEL moet doen, anders zink je alleen maar dieper & dieper ….

Sinds afgelopen vrijdag is ze begonnen met het slikken van anti depressiva, een speciaal merk voor ouderen, Escitalopram, die de minste bijwerkingen schijnt te hebben. Heeft iemand hier ervaring mee? Ik hoor het graag ! Ik hoop het maar, we zouden binnen 2 weken resultaat moeten kunnen zien ! Ik hoop het zo, dat ze wat kan worden opgetild, en haar leven er alsnog wat rooskleuriger uit komt te zien voor haar. Anders wordt het helemaal uitzichtloos.

Ik heb haar net gebeld, en ze lag nog in bed, en heb haar gezegd, dat we lekker naar buiten gaan strax ! De zon voelen op haar bol, even bewegen, de schoonheid van de natuur opsnuiven!

Kom op Mam, schouders eronder, de zon schijnt ook voor jou ! ❤

Liefs

Marjon

 

Dinsdag mijn hele dag verknald,…

Gisteren was het een andere dag dan anders. Ik zou met m’n moeder bloemen kopen voor mijn zoon, en ik was net buiten met mijn fiets, toen ging mijn telefoon, mijn moeder, ze was in tranen, want ze stond bij de bloemenwinkel, en wist niet wat ze moest kiezen. Ik probeerde haar gerust te stellen, en te zeggen, dat ik zo bij haar zou zijn…

Het was heerlijk weer, en fietste snel naar de winkel, waar ik mijn moeder in tranen vond. Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt, en troostte haar. Ze wordt zo onzeker over alles, omdat ze zich realiseert, dat ze zichzelf aan het verliezen is. Hoe in en in triest is dat? Ook zei ze, dat ze wellicht niet meer alleen boodschappen kan doen, omdat ze bang is om te verdwalen…

Ze had ‘n hele slechte dag, toen ik dat tegen haar zei legde zij dit heel negatief uit. Dat was helemaal niet de bedoeling.

Vandaag dinsdag 7 april 2020. Ik was er al vroeg uit, naar de huisarts. TZ was hier, de intercom was dood, dus de woningbouw gebeld, waar mij werd vertelt, dat ik het probleem moest mailen, dus ik gemaild, en toen werd ik gebeld, u had gemaild?

En toen in de wacht. Ik heb de afspraak om iedere dinsdag te bellen met de huisarts van mijn moeder, om te vertellen hoe ‘t gaat of niet gaat. Na zes telefoontjes van mijn moeder, en nog 4 andere telefoontjes, ja ik vertelde al eerder dat ik telefoniste ben geworden sinds COVID19? liep het tegen half zes, damn hij had nog niet gebeld, ik moest nog medicijnen halen, en kaarten op de bus, en boodschappen, pfff

Zo zonde van deze mooie dag om alleen maar te zitten wachten op nix. En niet afgebeld worden. Ik kan daar heul slecht tegen, en dis niet de eerste keer, dat dit gebeurt. Morgenochtend is hij de eerste op mijn telefoonlijst.

Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat, en dat jullie gezond zijn & blijven vooral.

Ik stuur jullie allemaal een hele dikke knuffel, want ik wil er zelf wel drie.

Liefs

Marjon

Ik ben boos, nee ik ben pislink

Vrijdag 3 april, en ik ben veel te vroeg wakker, wakker? Ik heb bijna niet geslapen. Ik zit nu 3 weken in de renovatie van mijn huis, en in 2 weken in de Corona. Vorige week donderdag hebben ze de platen onder mijn raam in de keuken weggehaald, want die waren vol asbest. Dat moest dus gebeuren.

De werklui hadden alles van te voren afgeplakt, en ik zat in de woonkamer op m’n computer, totdat het zo ontzettend begon te stinken hier, dat ik ben gevlucht. Frisse neus halen, en even bij mijn moeder langs. Zij was allang blij, met mijn visite.

Bij thuiskomst hing de lucht er nog, vreselijk, als dat maar geen asbest is, dacht ik nog. De volgende dag kwam de baas de boel bekijken, want hij was niet tevreden over hun werk, en kwam ‘t ‘n beetje aansmeren. Er was een vurenhoutenbord tegen aangetimmerd. Hartstikke koud. Vanwege de onderdruk in mijn huis, die ik nog altijd niet kwijt ben, stonden de met plastic getapte stukken strak over de verwarming heen, want onderdruk doet wat met ‘n woning. Maandag kwamen er meneren schuren, en ik zag hoe het schuursel hier in mijn kamer neerdaalde… huh? Toen zag ik dat een heel stuk, van die beplakking had losgelaten, en dacht aan afgelopen vrijdag….

Godsamme, ik ben zelf chronisch ziek, zit in de risicogroep, en nu zo’n grapje !!! Ik de baas geroepen, en hij heeft ‘t opnieuw laten vast tapen. Ik zit hier s ‘s avonds met een vest aan en ‘n deken om in mijn woonkamer. Omdat er niet tegenop te stoken valt.

Asbest ruik je niet, was het verhaal, dus kon dat ‘t niet zijn wat zo stonk. Gisterochtend stond ik ontbijt te maken, en voelde toch ‘n tocht. WEER een stuk supertape losgelaten door die onderdruk, en zo blaast de kou mijn huis binnen, pfff

Weer gebeld, en weer vast getapet, en zag hoe dat smerigheid op mijn pas geverfde hout achterlaat, sjees, wie mag dat straks allemaal schoonmaken? Gisteravond, zat ik hier, en ik kreeg het niet meer warm, en dacht, we gaan zometeen WEER ‘n weekend in, zonder echt bord voor die gaten, en zit ik nog meer kou te vatten, dan dat ik hier iedere dag al doe. Ik zit wel in de risico groep HE? Ik moet nou geen kou vatten !!!

Boos ging ik m’n bed in, en kon van de boosheid niet slapen, ik  bleef maar draaien en draaien, en zou om 8 uur vanmorgen gelijk vragen aan de baas, of die platen er waren, en dat ik dan NU zo’n plaat onder mijn raam wil hebben, want ik zit WEL in de risicogroep voor Corona !!! Om half vijf moest ik eruit om te plassen, en de boosheid was gelijk terug, en maar piekeren, ik heb de wekker gezet om 8 uur, maar heb niet meer kunnen slapen. (Ik weet nu dat stress invloed heeft op Tietze, wat ik onlangs heb aangenomen tot de mijne, een ontstoken borstbeen, wat pijnlijk is, want ‘t is nu veel erger. Afijn, waar is dat onbewoonde eiland, waar ik kan vertoeven, totdat al deze ellende voorbij is?)

Ik heb gelijk de voorman gebeld, en gevraagd of de platen er waren, en ik barstte in tranen uit. Ik heb geen tijd om in mijn eigen huis ziek te worden. Mijn moeder kan ik ook niet alleen laten, nu ze steeds verwarder wordt, vooral de laatste dagen, na het overlijden van een goede vriend van haar.

Ik heb genoeg aan mijn hoofd. Ze begonnen al om 7.42 uur vanmorgen met herrie maken, toen kon ik de voorman nog  niet spreken, maar hij kwam direct, en heeft de buitenkant getapet, en snapt niets van de onderdruk in mijn huis. Ik ook niet !!! Hij vond het raar dat de roosters in het raam, dit probleem zouden moeten verhelpen. Dat vind ik ook ! Maar dat is toegezegd. Ik ben moe, ik ben heel moe, en ga zo weer terug naar bed,… om mee te pikken, wat ik mee kan pikken.

Blijf veilig, houd moed, wees geknuffeld, en veel liefs

Marjon

 

 

Dementie horloge & er wordt een doosje Lorazepam vermist

Dementie & Corona, gaan niet hand in hand kan ik je zeggen.

Het verplicht thuiszitten, waarin ik dacht nu eindelijk ‘ns al m’n foto’s te kunnen bewerken, en te delen, waarin ik oeverloos zou kunnen uitslapen, om bij te tanken van het laatste half jaar, de verhuizing opknappen, en de moeheid die er nog in zat, het binchwatchen van series waar er normaliter nauwelijks tijd voor is, en lekker even weg te dromen, en even niets te hoeven, even de zinnen tot me te laten komen, om heerlijk te schrijven, in ‘t ochtendgloren, en te genieten van de vogels de natuur… maar niets is minder waar.

Sinds de Corona z’n entree heeft gemaakt, is het allemaal driedubbel ingewikkeld. Zit ik halve dagen aan de telefoon, om dingen te regelen o.a. voor  mijn moeder. Ik bezoek haar nog altijd, zij woont nog thuis, Door de dementie, raakt mijn moeder met de week, steeds beetje bij beetje de greep op de realiteit kwijt. Hoe zij ook poogt om deze vast te houden, haar geheugen is een gatenkaas, en laat haar dagelijks in de steek. Het enige stukje zelfstandigheid dat zij nog had, was de boodschappen doen. Even bewegen, naar de overkant lopen, en dan even uit het grijze leven van een dementerende, en even weg uit haar huis. Nu is er besloten, ook dit laatste stukje van haar af te nemen i.v.m. Corona. Ik vind dit heel moeilijk, en hinkel hiermee op twee gedachten. Maar de kogel is door de kerk, en de ernst is toch doorgedrongen tot mijn moeder, en ook dat zij haar boodschapjes niet meer doet.

Slecht bewegen is funest voor haar, en zo spoor ik haar dagelijks aan om toch een ommetje te maken. Nu was zij onlangs verdwaald in ‘n park waar ze altijd wandelt, en dat was heel beangstigend. Ik had wel eens gehoord van ‘n horloge waartegen je kunt zeggen ‘ breng mij naar huis’ en dat die dan je de weg wijst. Ik ben op onderzoek uitgegaan, maar kon er niets over vinden online. Wat ‘n doolhof is dat, ze praten er wel mooi over, maar echt ‘n apparaat om aan te schaffen ho maar. Ik haar coach geraadpleegd, en zij heeft een link gegeven, naar een dementie horloge. Zo gezegd zo gedaan, en aangeschaft, nou moet je niet dement zijn om dit ding te installeren, want werken deed het van geen kanten, dus het bedrijf om assistentie gevraagd, en dat het misschien niet zou kunnen werken met mijn mobiele telefoon. Da’s dus heel handig. Wanneer dit het geval zou zijn, dan zou ik hem moeten mailen, en dan zouden ze kijken of ze een oplossing hadden.

Afijn, wij proberen thuis, en proberen, wanneer ik de app opende zag ik wel een SOS bericht, maar kreeg hiervan GEEN melding of geluidje op mijn telefoon, hoe irritant zeg. De volgende dag zou mijn moeder in ‘t park dit uit gaan proberen, en mij bellen om te zeggen dat ze het horloge om had. Zij hield het knopje ingedrukt telde langzaam tot 3, en nix, ik open de app, en zie dat ik me weer moet aanmelden, grrrrrrrrrrrrrrr wat een klote zooi, en dan zie ik dat de melding erin staat, maar NIX geluidje. We probeerden het nog ‘n x maar weer niks.

Mijn hemel, dit moet het dan gemakkelijk maken, wanneer je ouder verdwaald is, maar dit kost dan 80 euro, en het werkt nog voor geen meter, en de tijd die er in gaat zitten.

toen was de batterij van het horloge leeg, en ging mijn moeder weer naar huis wandelen. Gelukkig wist ze de weg. Vandaag het bedrijf maar ‘ns mailen, en anders terugsturen die hap. Want op de SOS staat niet waar ze in het park is, alleen het nummer van de tennisbaan, waarbij ze in de buurt loopt, dus dit is niet handig !

Omdat mijn moeder zo slecht slaapt, en veel rondspookt, heeft de huisarts Lorazepam voorgeschreven voor de nacht. Dit was op dinsdag, maar dinsdag was de apotheek niet langs geweest. Dus ik belde, en zij zeiden dat ‘t woensdag zou worden bezorgd. Ok parima, dus de volgende ochtend belde de thuiszorg op, dat de dexterrol ( rol waar mijn moeders medicijnen in zitten) er niet was, of ik wist waar hij was. Nee, ik mijn zoon bellen, want die heeft haar gisteravond geholpen met de medicijnen. Hij zei ‘ die zijn op”. Oh da’s ook handig, dus ik de Apotheek gebeld, ja die medicijnen zijn opgehaald door de thuiszorg. Ik de thuiszorg gebeld, de medicijnen liggen bij jullie. Oh ja, dan word ik weer door de verzorger gebeld, oh, ik fiets wel even naar kantoor, en haal haar medicijnen op. Maar natuurlijk ! ZO gezegd zo gedaan.

De Lorazepam was nog niet bezorgd. Ik kom s’middags even kijken hoe ‘t is bij mijn moeder, nog geen medicijnen. Ik bellen met de Apotheek, ja die komen er zo aan ! Ok. Daar ging de deurbel, hij zwaaide met het zakje voor de camera, en kwam naar boven. Ik zag dat toen mijn moeder de voordeur open deed, het zakje op de tafel voor de deur was neergezet, en weg was de man. Zij kwam naar binnen, opende het zakje, maar geen Lorazepam. Huh? Ik belde de Apotheek op, het recept is niet volledig, ‘ ja maar, er zijn 2 controles bij de medicijnen’  blablabla Nou dan heeft de bezorger ze eruit gevist. Weet ik veel, maar mijn moeder heeft ze nu niet.

Zij zou ‘t uit gaan zoeken, en we hoorden niets meer van de Apotheek, dus wij lieten het voor wat het was. Vanmorgen belde de thuiszorg, dat de Lorazepam er niet was, Nee ! Dat weten we, Dus Apotheek gebeld, en die hebben het gisteravond in de brievenbus gegooid ! Heel handig.

Mijn moeder heeft sinds jaar en dag een hulp in de huishouding. Maar nu is ze zo bang geworden door alle angstmakerij op tv, dat ze haar niet meer durft uit te nodigen, omdat zij ‘n jong kind heeft.

Ik ben dus opzoek naar hulp, en bel Florijn, die kreeg ik van Florence. Dit hebben ‘n patiënten stop. Ik moet de Gemeente bellen 14070 Ik hang al, en dat lieg ik niet 40 minuten a/d telefoon, in de wacht… voor hulp. Mijn hemel… en nu maar hopen dat ze mij willen helpen.

 

Afijn Corona & Dementie gaat niet hand in hand !!!

Blijf veilig & thuis

Liefs

Marjon

 

 

Dementie met ‘n vleugje melancholie

Vandaag gaan we met de familie uiteten, voor de verjaardag van mijn moeder. Dat heeft heel wat voeten in de aarde. Vroeger organiseerde mijn moeder van alles zelf, van stripmarkten, boekenmarkten in de Bijenkorf, tot verjaardagen, vakanties, het gaan naar concerten aan toe. Nu heeft ze bevestiging nodig, bij iedere stap die ze zet. Daarom belt ze ook geregeld, om bevestigd te worden in de dingen die er op stapel staan, en bezoekjes die er worden afgelegd, om boodschappen te gaan doen. Alles moet opgeschreven, boodschappenbriefjes gemaakt. Briefjes, overal briefjes,….

Vooral na de babbeltruck, ze was zo in paniek aan de telefoon, hartverscheurend om te horen, wat voor impact zo’n laffe daad op haar heeft. Of ze de deur op slot zou doen, maar dan was ze bang de sleutels kwijt te raken, of de knip erop, en dit alles met de telefoon in haar hand, loopt ze dit te doen. Op gegeven ogenblik heb ik haar op laten schrijven, de knip zit op de deur, ik ben veilig.

Daarna heeft ze niet meer gebeld. Een teken dat het gewerkt heeft. Zo moet zij oud worden, haar hersenen die haar in de steek laten, haar onzekerheid, die geen vaste houvast meer biedt onder haar voeten. Het weer, dat ook niet meespeelt, want we hebben al weken storm, en ze is al ‘n keer gevallen, dus durft ze eigenlijk niet naar buiten, maar ze was toch boodschappen gaan doen, en dan moet ze zich vasthouden aan de lantaarnpalen, hetgeen haar onzekerheid voedt.

Vroeger was ze zo’n zelfstandige vrouw die alles altijd deed, zonder er over na te hoeven denken, maar nu,… 

Ik sprak haar vandaag even, en ze klonk heel goed, alsof ze weer even haar oude zelf was, en vertelde dat ze had zitten lezen, in het boek over eenzame begrafenissen, ik zei nog, daar wordt je niet vrolijk van. Nee dat was ze dan ook niet zei ze. Ik zei, nou als jouw tijd daar is, weet ik zeker, dat dat geen eenzame begrafenis wordt, want we zullen er allemaal voor jou zijn. Nou zei ze, dat zal ik dan wel zien !

Ook al is het niet voor te stellen, zij heeft ontzettend behoefte aan bevestiging, in ALLES. Dus geen vaagheden ( ik heb daar nu al ‘n broertje dood aan) maar zij dus helemaal. Ik zou het iedereen uit willen leggen, om geen open eindjes te laten, bij mensen die dementie hebben, want zij willen graag controle over alles, waar zij nog enigszins controle over kunnen hebben. Dus vertel precies wat en wanneer je iets komt doen, en laat het degene in de agenda opschrijven, opdat zij dit zelf 100 x kunnen controleren. Dat hoeven zij dit niet meer vast te houden, dat kunnen ze ook niet meer, maar zij zijn de hele dag bezig, met die dingen wel op ‘n rijtje te zetten, opdat zij zo nog controle hebben over hun leven.

Straks gaan we proosten op haar 78e, ik hoop dat het ‘n gezellig etentje word.

Marjon

 

Verdwijnen in dementie

Gedurende de avond van gisteravond, werd het verhaal alleen maar duidelijker, maar zal het even kort inleiden.

Mijn moeder van 77 lentes jong, heeft dementie. Maandag 17 februari belde ze in paniek op dat haar ketting was gestolen.

Gisteren, was er een lieve buurvrouw, die mijn moeder heel veel helpt bij haar, en van haar hoorde ik, dat het stelletje, dat vrijdagmiddag voor de deur had gestaan, om aan te kondigen dat ze de nieuwe bovenbewoners zouden worden, zij zwanger, en samen een leuk jong stel, heeft m’n moeder naar binnen gehaald om ‘ even kennis  te maken’. Later op de dag zag ze haar bovenburen, maar die zeiden niet dat ze gingen verhuizen.

Het toeval wilde, dat er vanavond iemand van de flat aanwezig was, die in de commissie zit van de flat, en mijn moeder vertelde, dat de bovenburen helemaal niet gaan verhuizen,….. Dus 1 & 1 opgeteld,… dat zou een ‘goede babbeltruck’ zijn geweest, en dat hij waarschijnlijk gestoord werd door mijn moeder, en die doosjes onder ‘t bed heeft geschoven.

Want ik zie ‘n zwangere vrouw niet voor zoiets aan, maar goed, er zijn vele zieke geesten, die zulke vreselijke praktijken uitvoeren. Mijn eerste gevoel zei gelijk, oh dan gaan we toch aangifte doen, maar ja aangifte, dat brengt alleen maar onrust, en wantrouwen mee voor mijn moeder, die het zo al moeilijk genoeg heeft, dus dat plan valt af.

Ik ga morgen de wijkagent bellen, en ‘n melding doen, wat er gebeurt is. Ik heb de voorzitter van de flat gebeld, en zij vertelde, dat ze waarschijnlijk wisten, dat mijn moeder dement was,… dit was een aantal jaren geleden namelijk ook gebeurt in de flat, bij een dementerende oudere. Nou mag jij die puzzelstukjes in elkaar leggen, maar dat hier een luchtje aan zit lijkt mij duidelijk. Ik ga zo slapen, morgen weer genoeg te doen,… Ik hoop dat m’n moeder zoete dromen heeft, ik gun ze haar zo… 

 

Marjon

Dementie is wat de klok slaat,….

Dinsdag 18 februari 2020, vanmorgen vroeg ging de telefoon Mijn moeder:  ‘ Ze had geen idee meer, wat er nou allemaal gebeurt was, maar was nog altijd diep bedroeft, dat ze haar ketting mist’

Gisteren toen ik bij haar was, heb ik het hele nachtkastje uitgeplozen, om te kijken of ‘ie daar lag, of in de badkamer, of een andere kasten van m’n moeder, nee, alles lag er nog in, behalve die ene ketting. Paniek, onrust, dat is wat er dan gebeurt, sinds de dementie zijn entree maakt, is mijn moeder onzeker over alles.

Kun jij je voorstellen hoe het is, om nergens meer zeker van te zijn? Wat zou jij doen? Dingen controleren, ook om aan jezelf te bewijzen, dat je het nog wel weet. Dementie is zo wreed, om stukje bij beetje, het geheugen aan te tasten, en steeds meer, van wie je ooit was, te laten verdwijnen, waardoor zij wegloopt in ‘n dichte mist, waar ze langzaam in verdwalen zal. Smerig is het.

De zus van haar moeder had ook Dementie, die hebben wij damen opgezocht in mijn jeugd, een gesloten inrichting toen al, dat heeft ‘n onuitwisbare indruk op mij gemaakt, en herinner me ‘n grote vrouw die in de grote zaal aan tafel zat, en de hele tijd zat te schreeuwen ‘ Hey, Gehaktbal !!!’ het is lachwekkend, als je ‘t zo leest, maar het is in en in triest, wanneer mensen zo verdwijnen, en de weg nooit meer terug zullen vinden, tot de dood hen halen komt. Tante Toos zei tegen mijn moeder ‘ je moet toch eens jouw adres opschrijven, dan kom ik je eens opzoeken ‘ ik ben dat nooit vergeten.

Dat wil mijn moeder voorkomen, en absoluut niet in ‘n tehuis terecht komen. Ik respecteer haar wens, om voor die tijd uit het leven te stappen, en hoop met heel mijn hart daaraan gehoor te kunnen geven, wanneer de tijd daar is.

Ik dwaal af van het verhaal over de vermiste ketting.  Gisteren zag ik ineens iets onder haar bed, en vroeg, ‘heb jij altijd een houten doosje onder jouw bed staan? ‘ Mijn moeder knielde en pakte het doosje dat openstond van onder het bed vandaan, wat ontzettend raar, dat daar één van haar sieradendoosjes stond.

Ik heb gisteren een plek gevonden, om haar sieraden die haar dierbaar zijn, veilig op te bergen, slot erop. Ik hoopte dat dit genoeg rust zou geven, en dat ze goed zou kunnen slapen. Want al die slechte nachten doen haar ook geen goed. Ik was laat thuis, en ze belde gelijk op, om toch nog dingen te bespreken, en later nog ‘n keer,….  hoe beangstigend, wanneer je in gevecht bent met jouw geheugen, omdat die alles vergeet, wat je net nog hebt gezegd…

Vanmorgen werd ik wakker, en belde ze alweer, en het verhaal werd weer herhaald. Niet veel later belde de thuiszorg, die had nog een doosje met sieraden onder het bed gevonden,…. Wie weet, heeft ze zelf haar ketting ergens neergelegd, waar ze de weet niet meer van heeft, want die doosjes onder ‘t bed? da’s toch wel heel vreemd. Niemand die deze vragen kan beantwoorden, want de antwoorden hangen in de mist,…. voor altijd

 

‘Dementie – een kutziekte’ (aldus mijn moeder)

Marjon

 

 

En dan val ik met mijn neus in dementie,

ik heb mijn moeder lang niet gezien, heel lang. Dat heeft allemaal te maken met onze geschiedenis. Het was nodig, ik had het nodig, de tijd en ruimte om te groeien, om te leren, om ouder te worden, om beter met onze relatie, problematische relatie, om te gaan. 

Net voor Kerstmis ben ik samen met mijn liefhebbende zoon naar mijn moeder gegaan, om te kijken hoe het zou zijn. Het was ouwe jongens krentenbrood. Ik loop al 52 jaar mee in haar leven, en weet heel veel van en over haar. En zij… zij is getroffen door de kut ziekte Dementie. Dat wist ik al wel, en wachtte op nieuws van mijn broer, dat nooit kwam. Maar wij? Wij klikten als nooit te voren, en ik haalde allemaal oude anekdotes naar boven, waar ze zeer van genoot, totdat de langspeelplaat der vergetelheid weer werd opgezet, en zij weer verviel, in het geijkte, het oeverloze herhalen. Ok, dit was mijn moeder anno 2020.

Ik ben me gaan verdiepen in Dementie, heb ‘n geweldig boek gelezen over dementie ‘ Handig bij Dementie ‘ minder geheugen meer GEVOEL’. Een regelrechte aanrader, die ik met alle liefde gelezen heb, en waar ik heel veel uit geleerd heb, waar ik nu niet allemaal op in kan gaan.

Sindsdien schrijf ik er gedichten over, dat vind ik heel erg fijn, om deze te schrijven, te delen, en dat mensen er dingen in herkennen, en er steun uit putten ! Ik vind het fijn om er met mensen over te kunnen praten die ook in het zelfde schuitje zitten. En ook je hoop & wanhoop mee te kunnen delen. Voor deze toppers een hele dikke knuffel ! Bedankt.

Vandaag 17 februari word ik in alle paniek gebeld door mijn moeder. Haar ketting is weg, uit haar kastje met sieraden, het doosje staat er nog wel,… ik hoor de ontreddering in haar stem, en denk, wat ‘n ontzettende lage streek, van de dief, die ‘n nog net geen wilsonbekwame ziel, komt beroven van iets wat haar zeer dierbaar is,

Snap jij dan niet lul, hoe onzeker zij zich voelt in deze situatie, met alle mensen die in en uit lopen in haar huis, verplicht ( de thuiszorg ) waar zij helemaal niet blij mee is, maar toch helemaal geen keuze meer in heeft. Hoe zij helemaal van de kaart is, want wat kunnen ze nog meer meenemen, en moet haar dochter dan maar, haar dierbare stukken meenemen, want ervan genieten kan ze dan niet, want dan leeft mijn moeder iedere dag met angst, dat er weer wat gestolen gaat worden van haar.

Hoe durf je, laag bij de grond af sukkel die je bent. Durf je wel?

Ik voel met haar mee, en probeer hoe best ik ook kan om haar gerust te stellen, wanneer je dementie krijgt, en je niet meer op jouw geheugen kunt vertrouwen, wordt je ontzettend onzeker, over alles, iedere stap, moet je alles controleren, keer op keer, en dan zo’n vertrouwensbreuk? Dat gooit haar helemaal achteruit. Vreselijk, dat ze ook dit nog moet meemaken, in haar laatste jaren van haar leven.

Ik ga morgen weer even langs, om haar te vertellen, dat we nu goed hebben opgelost met haar andere dierbare sieraden, die zijn niet meer te vinden, voor geen enkele dief.

Volgende week maandag? Dan gaan wij samen aangifte doen, van iets, waar mijn moeder wellicht al niets meer van weet….

Marjon

 

 

 

Het is pas 5 januari en nu al zijn er 2 aanslagen geweest in Frankrijk

USA heeft een grote vis Soleimani omgebracht, omdat het kon. Hij schijnt een grote kopstuk te zijn in het midden oosten, en USA had de kans, en grepen deze. Staan we op de drempel van WOIII ? Wie betalen werkelijk de prijs? Onschuldige burgers, en jonge onschuldige soldaten die deze oorlog in worden gestuurd, en Trump & consorten zit veilig in het witte huis.

Vandaag is er wederom een poging tot een aanslag gepleegd in Frankrijk. Afgelopen vrijdag was er een 22 jaar jonge man, in Parijs, die twee vrouwen heeft verwond met ‘n mes, waarop de politie heeft hem doodgeschoten. Vandaag hebben ze in Metz een jongen in z’n been geschoten, die met een mes liep te zwaaien.

In Nederland zijn op dit moment steekpartijen erg hip. Zelfs 12 jarigen doen hier aan mee, het is niet te geloven, wat ik lees iedere dag. Hoeveel gekker wordt het nog?

Ik kan niets anders doen dan mijn liefde te blijven delen, en de free hugs te blijven uitdelen in de stad. Om even stil te staan bij hen, die dat ook verdienen. Ik wens iedereen een liefdevol en vooral heel vredig 2020 toe !

Liefs,

Marjon